Çok şükür

Bu sabah aklımda bi şarkıyla uyanmadım. Çünkü sanırım hiç uyumadım. Bundan bile emin olamayacak kadar uykusuzum. Ne güzel akşam onlarda uyuyup sabah altı buçuklarda uyandığım günler olmuştu kimyasal en güzeliymiş lan diye diye yuttuğum hap sayesinde. Kafa düzelince bırakayım dedim, uykum da e ben de seni bırakırım dedi. Desin. İstediği kadar desin valla. Üç gün uykusuz kalayım, bak nasıl eşşek gibi dönecek, hatta şu an gözüm kapanmaya başladı bile, ona inat çay içiyorum hahayt :) 

Aslında gece üç dört gibi uyumuştum ama Loki hiç yapmadığı şekilde miyavladı, merdivenlerde in çık yaptı. Ay derdi ne bu çocuğun diye kalktım, derdi terasa çıkmakmış. Te Allam ya… Bazen ciddi ciddi düşünüyorum, bu kedi kendisinin kaplan, bizim de hala onun istediği gibi avlayabileceği primatlar olduğumuzu mu düşünüyor acaba? Geçti o günler yavrum, indik biz o ağaçtan. Bak yaş mama diye diye peşimde geziyorsun, n’aber? 

Neyse işte, baktım uyuyamıyorum kalktım, kahvemi sigaramı içtim, oyunumu oynadım. Kaş gevşeticiyi almamıştım, yine ağrıyor kolum, üşenmeyip çay demledim kahvaltı yaptım, hapımı da içtim. Ezan okunurken yattım. Biraz kitap, biraz yoga nidra derken on bire kadar uyumuşum. Fakat üzerimdeki şapşallık geçmedi gün boyu. Yine de taviz vermedim, yürüyüşümü, egzersizlerimi, evin işlerini yaptım. Loki’yle oynadım, meditasyon nefes filanla Nirvana’yla selamlaştım, üstüne de dünden tarifine rastlayıp kafaya taktığım galatopia diye bi tatlı yaptım. Sütlü irmik tatlısının fırınlanmışı diyeyim özetle. Küçük turp hakkındaki açıklamaları dinlerken bi de tarhana karıştırdım. Dünden şahane limonlu hamsi buğulama artmıştı, yanına da salata. Dedemin İnsanları’nı izleyerek akşam yemeğimi yedim. Çayım bergamotlu, tatlım güzel olmuş. Düşündüm, sanırım boğazımdan hiç haram lokma geçmedi galiba benim. Bilerek yediğim bi şey yok en azından. Dedim ki, çok şükür. Her şey için çok şükür.